Op het ziekenhuisterrein is een gedeelte met een aantal kleine huizen dicht op elkaar. Hier woont allerlei ziekenhuispersoneel. Van het laboratorium de OK-assistent tot de dokter. En in dit kleine getto wonen wij ook.
Het huisje is groter dan ik had verwacht. Je komt binnen in de woon-, eet- annex slaapkamer. Dit gedeelte is zo'n 18 vierkante meter groot en bevat een bed, een ruime garderobekast en een riante eet-studeertafel en twee stoelen. Dan is er een proviandhoek van een vierkante meter en aansluitend de badkamer en keuken. De badkamer is ongeveer twee vierkante meter en bestaat uit een wasbak die buiten gebruik was, een toilet zonder bril en een douchebak met tot gisteren een koud stromende douche. En dan dus als laatste de keuken, een ruime, aparte keuken van zo'n 9 vierkante meter. Er is een aanrecht met een wasbak met stromend water, een koelkast en een pitje om op te koken. Als er gekookt moet worden dan moet de stekker van de koelkast er even uit want er is een stopcontact voor zowel de koelkast als het kookstel. Daarnaast is er nog een waterfilter. Hierin wordt water gedaan, gefilterd waarna we het kunnen drinken. En als het stromende water op is dan is dat het enige water wat nog rest. Wel zo fijn om altijd gevuld te hebben, merkten we van de week toen we geen stromend water en niks in het filter hadden.
Zowel aan de voor- als aan de achterkant een ruime tuin, die naadloos overgaat in die van de buren.
Het huisje deel ik nu nog een paar dagen met Marianne (NL verloskundige) en als zij over drie dagen naar huis gaat heb ik het helemaal voor mij alleen.
Stiekem ben ik wel een klein beetje blij dat ik niet als eerste in Mota aankwam want de eerste Nederlander kon de douche amper van het toilet onderscheiden omdat het even zwart was. En zo ook de rest van het huis. Maar er is hard gepoetst en geklust en nu is het een blinkend huis.
Tot gisteren was er geen warm water. Een koude douche is echt wel heel erg extreem en daarom was er voor een beetje wasbeurt het nodige gesjouw met bakjes kokend water. Maar eergisteren hebben dr. Frits en onze boodschappenjongen de hele middag aan de boiler gesleuteld en ze hebben het voor elkaar!! Er is warm water. Een geweldige vooruitgang. Helaas was gisteren het warme water op, maar voor vandaag is er goede hoop. Eerst de hele badkamer maar eens schoonmaken en dan hopelijk de eerste warme douche in ons huisje. Het zal wel een beetje rennen worden onder de kleine straal om nat te worden, maar niks kan de pret nog drukken:)
Een eigen huis, een plek onder de Afrikaanse zon en altijd iemand in het getto waar ik een praatje mee maken kan...!
maandag 23 augustus 2010
zaterdag 21 augustus 2010
Een gegeven paard
Van alle giften zijn al een paar mooie aankopen gedaan. Er is een vacuümpomp gekocht die zonder stroom werkt. Zodat er wel een vacuüm bij kaarslicht gedaan kan worden als er geen elektriciteit is. Iedereen is blij met deze gift!
De partussets en hechtsets die ik had gekregen en meegebracht werden ook met open armen ontvangen. Ik had ze meegebracht bij de ochtendoverdracht en alle instrumenten werden uitvoerig bekeken. Toen werden de naaldvoerders er uitgehaald. Die waren prachtig en gingen ze gebruiken; de rest hadden ze wel. Een hilarisch momentje! Ik heb toen toch alles weer in de bakjes gedaan en uitgelegd dat je de hele set kan gebruiken bij een partus. Nu hebben ze namelijk een grote bak met instrumenten waar ze dan met een tang de instrumenten uithalen die ze nodig hebben. Toen ik bij de eerstvolgende partus meekeek, zag ik dat de sets gebruikt werden. Het is een groot succes!
En zo ook de vliezenbrekers. Tot op heden werden de vliezen gebroken met een naald!!! En ook wel met een pincet. Gelukkig zijn er nu een tweetal vliezenbrekers en hopelijk worden er geen naalden meer gebruikt.
De babymutjses uit het Jansdal worden ook gebruikt en zo blijven de kleintjes heerlijk warm!
Soms wordt het gegeven paard niet alleen in de bek gekeken maar zelfs achteruit weer de afdeling afgeduwd en in het magazijn gestopt. En zo ging het met de nieuwe verlosbedden. Twee bedden zijn er gekocht van de giften. Alleen zijn deze bedden iets lager dan het huidige bed en dat is minder comfortabel voor de hulpverlener. Maar het oude bed is verroest en aan de beensteunen halen de vrouwen hun benen nog net niet helemaal open.
Zodra er maar een woord werd gerept over de bedden vertrokken de gezichten en het enige wat werd gezegd: “Not good for the patiënt”. Dat kan vertaald worden als “te laag voor de hulpverlener!”) Maar een paar dagen terug hadden we ze dan eindelijk zover. Met z'n allen gingen we een van de bedden vervangen. Een bed werd er verwijderd en het nieuwe werd in het midden geplaatst en de oude eerst maar in de hoek van de verloskamer gezet. Er uit kregen we het nog niet! En we willen het uiteraard wel gezellig houden en ze vooral niet tot dingen dwingen. Het gevolg was dat ze, toen we bij een bevalling kwamen kijken, met z'n allen in een hoek gedrukt stonden, ze hadden de vrouw op het oude bed gelegd. Bijna onmogelijk om op die manier een bevalling te doen maar ze hadden hun heerlijke hoge bed:)
Het probleem was dus nog niet opgelost. Uiteindelijk hebben we besloten om het bed uit de onderzoekskamer als verlosbed te gebruiken. Deze is namelijk wel van goede kwaliteit en van aanvaardbare hoogte. Het verlosbed is nu naar de onderzoekskamer.
De volgende bevalling vond weer midden in de kamer plaats. Het oude staat nog in de hoek als tweede verlosbed en die gaan we vervangen door het tweede nieuw aangekochte bed. Maar deze staat nog in het magazijn. En om dat er weer uit te krijgen??
Het gaat nog enige paardenkracht kosten....
De partussets en hechtsets die ik had gekregen en meegebracht werden ook met open armen ontvangen. Ik had ze meegebracht bij de ochtendoverdracht en alle instrumenten werden uitvoerig bekeken. Toen werden de naaldvoerders er uitgehaald. Die waren prachtig en gingen ze gebruiken; de rest hadden ze wel. Een hilarisch momentje! Ik heb toen toch alles weer in de bakjes gedaan en uitgelegd dat je de hele set kan gebruiken bij een partus. Nu hebben ze namelijk een grote bak met instrumenten waar ze dan met een tang de instrumenten uithalen die ze nodig hebben. Toen ik bij de eerstvolgende partus meekeek, zag ik dat de sets gebruikt werden. Het is een groot succes!
En zo ook de vliezenbrekers. Tot op heden werden de vliezen gebroken met een naald!!! En ook wel met een pincet. Gelukkig zijn er nu een tweetal vliezenbrekers en hopelijk worden er geen naalden meer gebruikt.
De babymutjses uit het Jansdal worden ook gebruikt en zo blijven de kleintjes heerlijk warm!
Soms wordt het gegeven paard niet alleen in de bek gekeken maar zelfs achteruit weer de afdeling afgeduwd en in het magazijn gestopt. En zo ging het met de nieuwe verlosbedden. Twee bedden zijn er gekocht van de giften. Alleen zijn deze bedden iets lager dan het huidige bed en dat is minder comfortabel voor de hulpverlener. Maar het oude bed is verroest en aan de beensteunen halen de vrouwen hun benen nog net niet helemaal open.
Zodra er maar een woord werd gerept over de bedden vertrokken de gezichten en het enige wat werd gezegd: “Not good for the patiënt”. Dat kan vertaald worden als “te laag voor de hulpverlener!”) Maar een paar dagen terug hadden we ze dan eindelijk zover. Met z'n allen gingen we een van de bedden vervangen. Een bed werd er verwijderd en het nieuwe werd in het midden geplaatst en de oude eerst maar in de hoek van de verloskamer gezet. Er uit kregen we het nog niet! En we willen het uiteraard wel gezellig houden en ze vooral niet tot dingen dwingen. Het gevolg was dat ze, toen we bij een bevalling kwamen kijken, met z'n allen in een hoek gedrukt stonden, ze hadden de vrouw op het oude bed gelegd. Bijna onmogelijk om op die manier een bevalling te doen maar ze hadden hun heerlijke hoge bed:)
Het probleem was dus nog niet opgelost. Uiteindelijk hebben we besloten om het bed uit de onderzoekskamer als verlosbed te gebruiken. Deze is namelijk wel van goede kwaliteit en van aanvaardbare hoogte. Het verlosbed is nu naar de onderzoekskamer.
De volgende bevalling vond weer midden in de kamer plaats. Het oude staat nog in de hoek als tweede verlosbed en die gaan we vervangen door het tweede nieuw aangekochte bed. Maar deze staat nog in het magazijn. En om dat er weer uit te krijgen??
Het gaat nog enige paardenkracht kosten....
Het ziekenhuis
Inmiddels bijna een week in Ethiopië. De dagen gaan snel voorbij. Ontzettend veel dingen beleefd en nieuwe ervaringen opgedaan. Een indruk van het ziekenhuis...
Er zijn ongeveer 1.2 miljoen mensen op dit ziekenhuis aangewezen. Helaas komen lang niet alle zwangere vrouwen naar het ziekenhuis omdat het te ver is in het regenseizoen of er te veel werk te doen is thuis. Er zijn vier basisartsen die alle patiënten moeten kunnen behandelen. Deze artsen zijn afgestudeerd in de stad en zijn na het behalen van hun diploma verplicht om twee jaar op het platteland te werken voordat ze zich kunnen gaan specialiseren. Na deze twee jaar vertrekken ze allemaal en dat is een groot probleem. Het betekent dat er altijd alleen maar jonge artsen beschikbaar zijn met weinig ervaring en na twee jaar komen er weer nieuwe onervaren artsen. De artsen gaan dus ook over alle zwangere patiënten. Het probleem was dat ze niet kunnen opereren en dat als er een keizersnede gedaan moet worden dit onmogelijk was. Nu is er gelukkig dr. Frits die alle keizersnedes kan doen en de basisartsen kunnen leren opereren.
Naast deze artsen zijn er zes verloskundigen. Zij zijn technisch bekwaam alleen ontbreekt goede beleidsvoering. Daarnaast zijn er een heleboel studenten die niks mogen doen en de hele dag naar de patiënten staan te staren!
De afdeling bestaat uit een open opvangruimte waar patiënten beoordeeld worden. Dan een kamer met vier bedden waar ze de weeën kunnen opvangen en een verloskamer waar twee vrouwen tegelijk kunnen bevallen. Nog een onderzoekskamer, en drie kamers waarin twee tot vier patienten kunnen liggen die bevallen zijn. Er is nog de personeelskamer waar de overdrachten plaatsvinden en twee slaapkamers voor het personeel. Eén voor mannen en één voor de vrouwen. Buiten de afdeling staan een paar bankjes waar familie kan wachten.
De eerste Nederlandse gynaecologen en verloskundigen hebben al een heleboel werk verricht. Het ziekenhuis was ongelofelijk smerig bij hun aankomst. Afval werd door iedereen van zich afgegooid en dat moesten de schoonmakers maar opruimen. Die deden dat ook maar half. Iedereen en alles was te vies om aan te pakken. Het is niet te begrijpen dat het personeel daar in heeft kunnen en willen werken.
De eerste afgevaardigden hebben zelf een heleboel schoongemaakt om het voorbeeld te geven en dan wordt er ook gevolgd door het personeel. Maar als je hier niet vraagt of iemand wat wil opruimen of schoonmaken dan wordt het ook gewoon niet gedaan.
Doordat het zo vies was waren er veel infecties. Om nog een voorbeeld te geven: er is geen toilet in het ziekenhuis en geen stromend water. De patiënten krijgen een po en werkelijk alle soorten braaksel en uitwerpselen gingen in die po. Zodra de patiënt naar huis was, werd de po uit het raam of in het toilet geleegd en zonder schoon te maken weer onder het bed gedeponeerd voor de volgende patiënt. Verder hebben de vrouwen geen matjes om op te liggen of kraamverband en ze liggen dus in hun eigen bloed op het bed. Dit werd ook niet schoongemaakt. Nu worden de bedden en po's dagelijks schoongemaakt. De vloeren worden gedweild en de prullenbakken geleegd. Sinds de komst van de eerste Nederlandse hulp is er geen enkele patiënt meer teruggekomen met een infectie. Het zijn soms maar kleine dingen die een enorm verschil kunnen maken!
Er zijn ongeveer 1.2 miljoen mensen op dit ziekenhuis aangewezen. Helaas komen lang niet alle zwangere vrouwen naar het ziekenhuis omdat het te ver is in het regenseizoen of er te veel werk te doen is thuis. Er zijn vier basisartsen die alle patiënten moeten kunnen behandelen. Deze artsen zijn afgestudeerd in de stad en zijn na het behalen van hun diploma verplicht om twee jaar op het platteland te werken voordat ze zich kunnen gaan specialiseren. Na deze twee jaar vertrekken ze allemaal en dat is een groot probleem. Het betekent dat er altijd alleen maar jonge artsen beschikbaar zijn met weinig ervaring en na twee jaar komen er weer nieuwe onervaren artsen. De artsen gaan dus ook over alle zwangere patiënten. Het probleem was dat ze niet kunnen opereren en dat als er een keizersnede gedaan moet worden dit onmogelijk was. Nu is er gelukkig dr. Frits die alle keizersnedes kan doen en de basisartsen kunnen leren opereren.
Naast deze artsen zijn er zes verloskundigen. Zij zijn technisch bekwaam alleen ontbreekt goede beleidsvoering. Daarnaast zijn er een heleboel studenten die niks mogen doen en de hele dag naar de patiënten staan te staren!
De afdeling bestaat uit een open opvangruimte waar patiënten beoordeeld worden. Dan een kamer met vier bedden waar ze de weeën kunnen opvangen en een verloskamer waar twee vrouwen tegelijk kunnen bevallen. Nog een onderzoekskamer, en drie kamers waarin twee tot vier patienten kunnen liggen die bevallen zijn. Er is nog de personeelskamer waar de overdrachten plaatsvinden en twee slaapkamers voor het personeel. Eén voor mannen en één voor de vrouwen. Buiten de afdeling staan een paar bankjes waar familie kan wachten.
De eerste Nederlandse gynaecologen en verloskundigen hebben al een heleboel werk verricht. Het ziekenhuis was ongelofelijk smerig bij hun aankomst. Afval werd door iedereen van zich afgegooid en dat moesten de schoonmakers maar opruimen. Die deden dat ook maar half. Iedereen en alles was te vies om aan te pakken. Het is niet te begrijpen dat het personeel daar in heeft kunnen en willen werken.
De eerste afgevaardigden hebben zelf een heleboel schoongemaakt om het voorbeeld te geven en dan wordt er ook gevolgd door het personeel. Maar als je hier niet vraagt of iemand wat wil opruimen of schoonmaken dan wordt het ook gewoon niet gedaan.
Doordat het zo vies was waren er veel infecties. Om nog een voorbeeld te geven: er is geen toilet in het ziekenhuis en geen stromend water. De patiënten krijgen een po en werkelijk alle soorten braaksel en uitwerpselen gingen in die po. Zodra de patiënt naar huis was, werd de po uit het raam of in het toilet geleegd en zonder schoon te maken weer onder het bed gedeponeerd voor de volgende patiënt. Verder hebben de vrouwen geen matjes om op te liggen of kraamverband en ze liggen dus in hun eigen bloed op het bed. Dit werd ook niet schoongemaakt. Nu worden de bedden en po's dagelijks schoongemaakt. De vloeren worden gedweild en de prullenbakken geleegd. Sinds de komst van de eerste Nederlandse hulp is er geen enkele patiënt meer teruggekomen met een infectie. Het zijn soms maar kleine dingen die een enorm verschil kunnen maken!
woensdag 18 augustus 2010
De eerste dag in Mota
Vandaag dan eindelijk naar Mota. Eerst mag ik nog een kijkje nemen bij het Fistula Hospital in Bahar Dar, het ziekenhuis van dr. Andrew. Hier opereren ze vrouwen die incontinent zijn door geboorte trauma. Veel vrouwen zijn zonder enige begeleiding in hun hut bevallen soms ernstig uitgescheurd en nooit gehecht. Daardoor verliezen ze continu urine en/of ontlasting. En dit kan weer tot gevolg hebben dat ze worden uitgesloten uit hun gemeenschap.
Dr. Andrew opereert deze vrouwen met heel goed resultaat! Ik kijk mee bij het visite lopen en gelukkig zijn er weinig bijzonderheden,. Het is ook goed te zien dat er een aantal zwangere vrouwen liggen die eerder geopereerd zijn aan een fistel en nu terug zijn gekomen om bij het begin van de weeën een keizersnede te krijgen omdat een vaginale bevalling niet meer mogelijk is. Helaas komen zwangere vrouwen niet altijd terug, doordat het door de regen te moeilijk is om het ziekenhuis te bereiken of omdat ze niet weg kunnen bij hun familie. Ze bevallen dan weer gewoon en wat dan de schade is...
Dr. Andrew opereert vandaag ook een vrouw van 22. Zij kreeg op haar 18de haar eerste kind en is nu voor urine en ontlasting incontinent. Het is een grote operatie. Door de fistels kan ze niet lopen en ze is vanuit haar huis twee uur op een rug gedragen en heeft daarna nog twee dagen met een auto gereisd om naar het ziekenhuis te kunnen komen. Na het zetten van de eerste snee is er sprake van ruim bloedverlies, dat moeizaam te stelpen is. De ruggenprik werkt onvoldoende waardoor mevrouw pijn heeft en onvoldoende kan ontspannen. Er is geen morfine omdat dit momenteel niet in het land te verkrijgen is. Na 45 min. besluit dr. Andrew te stoppen omdat er te veel bloedverlies is en er geen bloed gegeven kan worden en daarnaast mevrouw onvoldoende pijnstilling heeft. Hij gaat regelen dat hij haar in de hoofdstad kan opereren waar ze onder algehele narcose kan en zonodig bloed kan krijgen. Maar het letsel is zo ernstig dat ze uiteindelijk wel voor ontlasting continent zal zijn maar de rest van haar leven urineverlies zal blijven hebben. Nooit eerder heeft dr. Andrew een operatie gestopt. Maar het is een respectvolle keus om te voorkomen dat er ernstige en niet in dit ziekenhuis te behandelen complicaties optreden.
En dan gaan we! Op naar Mota. Twee uur rijden is het door de modder en regen. Het is een mooie tocht door de binnenlanden met wederom heel wat mensen en dieren op de weg:)
Mota ligt hoog, 2300 meter en ik heb dan ook het gevoel dat ik op een berg woon. Het is een dorp met een X aantal inwoners, niemand die het weet. Er zijn veel kleine winkeltjes/kraampjes en zelfs een hotel. En niet te vergeten een gevangenis.
Bij aankomst krijgen we een superwarm welkom van Marianne, Frits en Annemarie. Geweldig om eindelijk samen in Mota te zijn. Dr. Andrew heeft nog een aantal boodschappen meegenomen en die worden ontvangen als sinterklaascadeautjes. We lunchen met z´n allen in het hotel waar ik voor het eerst kennis maak met Injera. Dit is een soort pannenkoek met hete saus, waarbij je allerlei groenten krijgt. Smaakt goed, alleen nog even oefenen om met alleen m'n rechterhand te kunnen eten, zonder bestek dus. Met links veeg je namelijk alleen je gat af:)
Bij toeval blijkt er een hele groep mensen te zijn die bij de Health Centres in de omgeving werken. We mogen ons aan hen voorstellen en we krijgen de kans hun erop te wijzen dat ze altijd zwangeren naar ons kunnen verwijzen. Het is een mooi toeval en we kunnen zo een heleboel hulpverleners tegelijk bereiken. De groep reageert enthousiast.
's Middags neem ik een kijkje in het ziekenhuis, later meer hierover en verder hebben we een gezellige avond. We worden niet meer gebeld uit het ziekenhuis voor hulp.
Aan het eind van de avond gaat Marianne nog een extra deken halen in het ziekenhuis en bij aankomst daar blijkt er een mevrouw te liggen die was ingestuurd vanuit een van de health centres. Ze was naar ons verwezen omdat ze een langdurige bevalling had. De verloskundige in het ziekenhuis belde na binnenkomst van deze mevrouw niet naar dr. Frits (gynaecoloog) of Marianne (verloskundige) maar naar een van de basisartsen die een moeizame tangverlossing deed. Kort na de bevalling overleed het kind. Terwijl wij rustig zaten te eten verloor een vrouw haar kind. En misschien was het niet nodig geweest. Het was een bitter einde van onze avond. Er is hier nog veel werk te doen.
Dr. Andrew opereert deze vrouwen met heel goed resultaat! Ik kijk mee bij het visite lopen en gelukkig zijn er weinig bijzonderheden,. Het is ook goed te zien dat er een aantal zwangere vrouwen liggen die eerder geopereerd zijn aan een fistel en nu terug zijn gekomen om bij het begin van de weeën een keizersnede te krijgen omdat een vaginale bevalling niet meer mogelijk is. Helaas komen zwangere vrouwen niet altijd terug, doordat het door de regen te moeilijk is om het ziekenhuis te bereiken of omdat ze niet weg kunnen bij hun familie. Ze bevallen dan weer gewoon en wat dan de schade is...
Dr. Andrew opereert vandaag ook een vrouw van 22. Zij kreeg op haar 18de haar eerste kind en is nu voor urine en ontlasting incontinent. Het is een grote operatie. Door de fistels kan ze niet lopen en ze is vanuit haar huis twee uur op een rug gedragen en heeft daarna nog twee dagen met een auto gereisd om naar het ziekenhuis te kunnen komen. Na het zetten van de eerste snee is er sprake van ruim bloedverlies, dat moeizaam te stelpen is. De ruggenprik werkt onvoldoende waardoor mevrouw pijn heeft en onvoldoende kan ontspannen. Er is geen morfine omdat dit momenteel niet in het land te verkrijgen is. Na 45 min. besluit dr. Andrew te stoppen omdat er te veel bloedverlies is en er geen bloed gegeven kan worden en daarnaast mevrouw onvoldoende pijnstilling heeft. Hij gaat regelen dat hij haar in de hoofdstad kan opereren waar ze onder algehele narcose kan en zonodig bloed kan krijgen. Maar het letsel is zo ernstig dat ze uiteindelijk wel voor ontlasting continent zal zijn maar de rest van haar leven urineverlies zal blijven hebben. Nooit eerder heeft dr. Andrew een operatie gestopt. Maar het is een respectvolle keus om te voorkomen dat er ernstige en niet in dit ziekenhuis te behandelen complicaties optreden.
En dan gaan we! Op naar Mota. Twee uur rijden is het door de modder en regen. Het is een mooie tocht door de binnenlanden met wederom heel wat mensen en dieren op de weg:)
Mota ligt hoog, 2300 meter en ik heb dan ook het gevoel dat ik op een berg woon. Het is een dorp met een X aantal inwoners, niemand die het weet. Er zijn veel kleine winkeltjes/kraampjes en zelfs een hotel. En niet te vergeten een gevangenis.
Bij aankomst krijgen we een superwarm welkom van Marianne, Frits en Annemarie. Geweldig om eindelijk samen in Mota te zijn. Dr. Andrew heeft nog een aantal boodschappen meegenomen en die worden ontvangen als sinterklaascadeautjes. We lunchen met z´n allen in het hotel waar ik voor het eerst kennis maak met Injera. Dit is een soort pannenkoek met hete saus, waarbij je allerlei groenten krijgt. Smaakt goed, alleen nog even oefenen om met alleen m'n rechterhand te kunnen eten, zonder bestek dus. Met links veeg je namelijk alleen je gat af:)
Bij toeval blijkt er een hele groep mensen te zijn die bij de Health Centres in de omgeving werken. We mogen ons aan hen voorstellen en we krijgen de kans hun erop te wijzen dat ze altijd zwangeren naar ons kunnen verwijzen. Het is een mooi toeval en we kunnen zo een heleboel hulpverleners tegelijk bereiken. De groep reageert enthousiast.
's Middags neem ik een kijkje in het ziekenhuis, later meer hierover en verder hebben we een gezellige avond. We worden niet meer gebeld uit het ziekenhuis voor hulp.
Aan het eind van de avond gaat Marianne nog een extra deken halen in het ziekenhuis en bij aankomst daar blijkt er een mevrouw te liggen die was ingestuurd vanuit een van de health centres. Ze was naar ons verwezen omdat ze een langdurige bevalling had. De verloskundige in het ziekenhuis belde na binnenkomst van deze mevrouw niet naar dr. Frits (gynaecoloog) of Marianne (verloskundige) maar naar een van de basisartsen die een moeizame tangverlossing deed. Kort na de bevalling overleed het kind. Terwijl wij rustig zaten te eten verloor een vrouw haar kind. En misschien was het niet nodig geweest. Het was een bitter einde van onze avond. Er is hier nog veel werk te doen.
Weekend in Bahar Dar
Na een hele lange nacht slapen werd ik door dr. Andrew en zijn vier jarige zoon William opgehaald om met een boot het Tana meer op te gaan om Nijlpaarden te spotten. Na een twintig minuten varen nog even gestopt om een kerkje op een eiland te bekijken. De gids aldaar gaf ons een rondleiding door het piepkleine kerkje. Hij vertelde dat het gebouw zo´n 900jaar oud is. Buiten gehoor afstand vertelde dr. Andrew dat het gebouw twee jaar terug nog maar zo´n 600 jaar oud was. De tijd vliegt hier:)
Buiten de kerk nog even staan kijken bij de wekelijkse dienst, die uren duurt en waarvan alleen de hoogste priester de taal kent en spreekt. De toehoorders zitten doodstil te luisteren. Uit respect liepen wij stilletjes weg waarbij William nog even maximaal wuift naar een paar hele oude, plechtig ogende priesters. De priesters vinden dit zo grappig dat ze vrolijk lachend en groetend naar hem terug wuiven.
We vervolgen onze tocht per boot en passeren onderwijl een paar mannen in traditionele kano's en een man op een vlot die zijn koe naar de overkant brengt. Uiteindelijk vinden we twee Nijlpaarden, moeder en dochter. Als we te dicht bijkomen verdwijnen ze met hun enorme lijven onder de oppervlakte.
Na terugkomst bij het hotel genieten we van het ontbijt en dan vertrekken dr. Andrew en zoon. De rest van de dag vermaak ik me heerlijk met wat lezen en loop ik nog een stuk richting het centrum, me wederom verbazend over het aantal mensen op straat. Geen idee waar ze vandaan komen en thuishoren. De een poetst schoenen de ander wil je voor een paar birr wegen. Ik raak snel gewend aan de drukte en de mensen die je continu aanspreken. En de vraag: "Do you need a boyfriend?!” is gewoon te hilarisch. Prima dag gehad.
Morgen eindelijk naar Mota!
Buiten de kerk nog even staan kijken bij de wekelijkse dienst, die uren duurt en waarvan alleen de hoogste priester de taal kent en spreekt. De toehoorders zitten doodstil te luisteren. Uit respect liepen wij stilletjes weg waarbij William nog even maximaal wuift naar een paar hele oude, plechtig ogende priesters. De priesters vinden dit zo grappig dat ze vrolijk lachend en groetend naar hem terug wuiven.
We vervolgen onze tocht per boot en passeren onderwijl een paar mannen in traditionele kano's en een man op een vlot die zijn koe naar de overkant brengt. Uiteindelijk vinden we twee Nijlpaarden, moeder en dochter. Als we te dicht bijkomen verdwijnen ze met hun enorme lijven onder de oppervlakte.
Na terugkomst bij het hotel genieten we van het ontbijt en dan vertrekken dr. Andrew en zoon. De rest van de dag vermaak ik me heerlijk met wat lezen en loop ik nog een stuk richting het centrum, me wederom verbazend over het aantal mensen op straat. Geen idee waar ze vandaan komen en thuishoren. De een poetst schoenen de ander wil je voor een paar birr wegen. Ik raak snel gewend aan de drukte en de mensen die je continu aanspreken. En de vraag: "Do you need a boyfriend?!” is gewoon te hilarisch. Prima dag gehad.
Morgen eindelijk naar Mota!
Het is begonnen
Veilig aangekomen in Bahar Dar, Ethiopië Na een reis waarbij ik wel geteld 6x door de douane mocht en ik 10x 6 schietgebedjes deed, ben ik compleet met al mijn bagage aangekomen!
Op het vliegveld van Bahar Dar werd mij gelijk duidelijk dat je hier altijd gezelschap hebt. Oplopend met een jongen die me een taxirit wilde verkopen ontmoette ik dr. Andrew. Hij bracht mij naar mijn hotel en met ons liftte een Amerikaans meisje mee die anders een belachelijke prijs voor een taxirit moest betalen. In het centrum werd zij bij het busstation afgezet, zodra zij uitstapte werd ze omringd door zeker 10jongens. Zij, duidelijk meer ervaren met dit gezelschap liep met de hele zwerm richting het bord wat het busstation voorstelde. dr. Andrew reed weer verder tussen alle mensen door en bijna hadden we een naakte man op de motorkap liggen, die ook nog wel even dacht over te steken. Het was echt overweldigend te zien hoeveel mensen er op straat rondlopen, in deurposten hangen etc. Toen ik dit naar dr. Andrew opmerkte zei hij dat het vrij rustig was omdat de mensen waarschijnlijk door de regen van de straat bleven.
Ik was blij me nog even niet in de massa te hoeven bewegen.
Afgezet bij het hotel, waar dr. Andrew duidelijk een goede bekende is. Ik verblijf in een sobere maar redelijk schone lodge, voorzien van stromend koud water:) Het ligt aan het prachtige Tana meer. Een paar uur later kwam dr. Andrew mij alweer ophalen om in een ander hotel te gaan lunchen samen met zijn vrouw en twee kinderen. Het is echt zo bijzonder hoe gastvrij en aardig deze mensen zijn. We gingen in een hotel lunchen omdat je dan niet zoveel last hebt van het al eerder waargenomen gezelschap. Voor een paar euro heerlijk gegeten, het is hier goedkoper om uit eten te gaan dan zelf producten te kopen. Na de lunch werd ik uitgenodigd om ook samen met hen en anderen het avond eten te nuttigen maar dat heb ik afgeslagen omdat ik toch wel erg gaar was van de reis. En daarom spraken we af dat ze mij zondag op zouden halen om te gaan ontbijten:)
Aan het eind van de middag heb ik nog een poging gedaan om langs het Tana meer te lopen maar na 50m uit het hek van het hotel te zijn had ik alweer gezelschap, die niet echt af te schudden waren en na een 500m ben ik maar weer omgedraaid. Teruggelopen met een man en zijn drie dochters die vroeg of ze me erg lastig vielen. Gezellig praatje met hen gemaakt.
Uiteindelijk vanachter het hek bekeken hoe mensen hier hun dagelijks bad in het meer nemen. Er duidelijk niet echt van onder de indruk te zijn dat er ook nijlpaarden baden.
Het lijkt misschien of de Ethiopiërs vervelende/opdringerige mensen zijn maar dat is absoluut niet zo. Mijn eerste indruk is dat het hele vriendelijke en beleefde mensen zijn.
En dat ze elke kans aangrijpen om een beetje geld te verdienen of een enkeltje westers land te verkrijgen is best te begrijpen als je de armoede hier ziet.
Op het vliegveld van Bahar Dar werd mij gelijk duidelijk dat je hier altijd gezelschap hebt. Oplopend met een jongen die me een taxirit wilde verkopen ontmoette ik dr. Andrew. Hij bracht mij naar mijn hotel en met ons liftte een Amerikaans meisje mee die anders een belachelijke prijs voor een taxirit moest betalen. In het centrum werd zij bij het busstation afgezet, zodra zij uitstapte werd ze omringd door zeker 10jongens. Zij, duidelijk meer ervaren met dit gezelschap liep met de hele zwerm richting het bord wat het busstation voorstelde. dr. Andrew reed weer verder tussen alle mensen door en bijna hadden we een naakte man op de motorkap liggen, die ook nog wel even dacht over te steken. Het was echt overweldigend te zien hoeveel mensen er op straat rondlopen, in deurposten hangen etc. Toen ik dit naar dr. Andrew opmerkte zei hij dat het vrij rustig was omdat de mensen waarschijnlijk door de regen van de straat bleven.
Ik was blij me nog even niet in de massa te hoeven bewegen.
Afgezet bij het hotel, waar dr. Andrew duidelijk een goede bekende is. Ik verblijf in een sobere maar redelijk schone lodge, voorzien van stromend koud water:) Het ligt aan het prachtige Tana meer. Een paar uur later kwam dr. Andrew mij alweer ophalen om in een ander hotel te gaan lunchen samen met zijn vrouw en twee kinderen. Het is echt zo bijzonder hoe gastvrij en aardig deze mensen zijn. We gingen in een hotel lunchen omdat je dan niet zoveel last hebt van het al eerder waargenomen gezelschap. Voor een paar euro heerlijk gegeten, het is hier goedkoper om uit eten te gaan dan zelf producten te kopen. Na de lunch werd ik uitgenodigd om ook samen met hen en anderen het avond eten te nuttigen maar dat heb ik afgeslagen omdat ik toch wel erg gaar was van de reis. En daarom spraken we af dat ze mij zondag op zouden halen om te gaan ontbijten:)
Aan het eind van de middag heb ik nog een poging gedaan om langs het Tana meer te lopen maar na 50m uit het hek van het hotel te zijn had ik alweer gezelschap, die niet echt af te schudden waren en na een 500m ben ik maar weer omgedraaid. Teruggelopen met een man en zijn drie dochters die vroeg of ze me erg lastig vielen. Gezellig praatje met hen gemaakt.
Uiteindelijk vanachter het hek bekeken hoe mensen hier hun dagelijks bad in het meer nemen. Er duidelijk niet echt van onder de indruk te zijn dat er ook nijlpaarden baden.
Het lijkt misschien of de Ethiopiërs vervelende/opdringerige mensen zijn maar dat is absoluut niet zo. Mijn eerste indruk is dat het hele vriendelijke en beleefde mensen zijn.
En dat ze elke kans aangrijpen om een beetje geld te verdienen of een enkeltje westers land te verkrijgen is best te begrijpen als je de armoede hier ziet.
zaterdag 17 juli 2010
In aanloop naar Ethiopie
Vanaf 13 augustus tot en met 17 december hoop ik als verloskundige te gaan werken in Ethiopië. Ik ga daar in een ziekenhuisje in de plaats Mota aan de slag. Ik ga er zorg verlenen aan zwangere en barende vrouwen en onderwijs geven aan de lokale hulpverleners. Daarnaast zal ik meewerken aan het opzetten van hulpposten in de omgeving van het ziekenhuis zodat vrouwen niet meer uren of dagen naar het ziekenhuis hoeven te lopen.
Op dit moment staat het gebouw er en het wordt een ziekenhuis genoemd maar daar is dan ook alles wel mee gezegd. Er is gebrek aan mensen/kennis/materialen en basisvoorzieningen als stromend water. Voor een gemiddelde Nederlander niet voor te stellen wat dat inhoudt. Voor de gemiddelde Ethiopiër betekent dit dat op dit moment 1 op de 16 vrouwen overlijdt aan de gevolgen van haar zwangerschap of bevalling. Om over het aantal babysterfte´s nog maar niet te spreken.
Wereldwijd is er door het opstellen van de millenniumdoelen afgesproken dat in 2015 de moedersterfte met driekwart gedaald moet zijn. In Ethiopië is daar tot op heden nog niet veel van te merken.
Gelukkig heeft de in Ethiopië werkende Australische gynaecoloog, Andrew Browning, zich het lot van al deze vrouwen aangetrokken. Hij richtte de Barbara May Foundation op van waaruit hij de verloskundige zorg in Mota wil gaan opbouwen. Vanaf half juni vertrekken de eerste verloskundige en gynaecoloog vanuit Nederland. In het komende jaar zal er continu ondersteuning zijn van verloskundigen en gynaecologen uit Nederland/Australië en de VS. Ondanks het feit dat wij daar vrijwillig en onbetaald gaan werken,is er hard geld nodig voor basisvoorzieningen als stromend water, instrumenten, medicijnen, verlosbedden en een ambulance.
Bij deze wil ik je vragen een gift te geven aan de Barbara May foundation.
Wanneer u geld doneert op rekeningnummer 220 503 9997 ten name van STF Barbara May te Zeist gaat het volledig bedrag naar het ziekenhuis in Mota.
(De donatie is belastingaftrekbaar)
Alle aandacht en financiële steun die we ook vanuit Nederland kunnen geven zal een steentje bijdragen aan de gezondheid van de vrouwen, kinderen en families in Ethiopië!
Alvast bedankt!!
Wilt u meer lezen over dit project, kijk dan op een van de onderstaande links:
http://sites.google.com/site/ethiopiebevalt/
www.maternityafrica.org
Hartelijke groeten,
Daphne Leeffers
Juni 2010
Op dit moment staat het gebouw er en het wordt een ziekenhuis genoemd maar daar is dan ook alles wel mee gezegd. Er is gebrek aan mensen/kennis/materialen en basisvoorzieningen als stromend water. Voor een gemiddelde Nederlander niet voor te stellen wat dat inhoudt. Voor de gemiddelde Ethiopiër betekent dit dat op dit moment 1 op de 16 vrouwen overlijdt aan de gevolgen van haar zwangerschap of bevalling. Om over het aantal babysterfte´s nog maar niet te spreken.
Wereldwijd is er door het opstellen van de millenniumdoelen afgesproken dat in 2015 de moedersterfte met driekwart gedaald moet zijn. In Ethiopië is daar tot op heden nog niet veel van te merken.
Gelukkig heeft de in Ethiopië werkende Australische gynaecoloog, Andrew Browning, zich het lot van al deze vrouwen aangetrokken. Hij richtte de Barbara May Foundation op van waaruit hij de verloskundige zorg in Mota wil gaan opbouwen. Vanaf half juni vertrekken de eerste verloskundige en gynaecoloog vanuit Nederland. In het komende jaar zal er continu ondersteuning zijn van verloskundigen en gynaecologen uit Nederland/Australië en de VS. Ondanks het feit dat wij daar vrijwillig en onbetaald gaan werken,is er hard geld nodig voor basisvoorzieningen als stromend water, instrumenten, medicijnen, verlosbedden en een ambulance.
Bij deze wil ik je vragen een gift te geven aan de Barbara May foundation.
Wanneer u geld doneert op rekeningnummer 220 503 9997 ten name van STF Barbara May te Zeist gaat het volledig bedrag naar het ziekenhuis in Mota.
(De donatie is belastingaftrekbaar)
Alle aandacht en financiële steun die we ook vanuit Nederland kunnen geven zal een steentje bijdragen aan de gezondheid van de vrouwen, kinderen en families in Ethiopië!
Alvast bedankt!!
Wilt u meer lezen over dit project, kijk dan op een van de onderstaande links:
http://sites.google.com/site/ethiopiebevalt/
www.maternityafrica.org
Hartelijke groeten,
Daphne Leeffers
Juni 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)