En zo zit ik op het vliegveld te wachten tot mijn volgende vlucht gaat vertrekken. Nog maar 7 uur te gaan en dan ga ik Ethiopië echt verlaten. Het entertainment op het vliegveld vindt plaats op de eerste verdieping. Helaas kan ik daar met mijn bagage karretje niet komen omdat de enige lift buiten werking is; en om al mijn bagage op mijn rug te dragen vind ik iets te ver gaan. En zo zit ik op de begane grond op een bankje met naast mij een inlander die in zijn omslagdoek ligt te slapen, het voelt vertrouwd.
Moest ik toen ik aankwam wennen aan de mensen in hun schamele kleding, nu moet ik wennen aan de blanke gezichten. Zoals je na een vakantie in Frankrijk nog een aantal dagen in Nederland blijft spotten naar de Nederlandse kentekens van de passerende auto´s zo zal ik me nog even blijven verbazen over de blanke gezichten.
De laatste twee weken zijn voorbij gevlogen. Een week geleden afscheid genomen in Mota. De verloskundigen hadden een geweldige koffieceremonie georganiseerd voor mijn afscheid. Met gemengde gevoelens verliet ik Mota. Het is heerlijk om familie en vrienden weer te zien maar het is jammer om het ziekenhuis te verlaten. Ik heb veel meegemaakt en nog lang niet alle verhalen zijn verteld. Ik ga de mensen en de patiënten missen. De frustraties ben ik al bijna vergeten al waren er toch velen. Het was een prachtige tijd die ik absoluut niet had willen missen. We hebben stappen vooruit gemaakt in het terugdringen van de moeder- en kindersterfte in Mota. Er moet nog veel gebeuren maar gelukkig is de bezetting van een buitenlandse gynaecoloog voorlopig gedekt. Alleen zijn er nog verloskundigen nodig. Wie zich geroepen voelt om mee te werken in Mota, meld je!
Bedankt voor alle donaties en lieve mailtjes en berichten, geweldig! Dankzij de giften is het mogelijk om de huidige situatie te verbeteren.
Wil je de ontwikkelingen in Mota blijven volgen, meldt je dan aan voor de nieuwsbrief van de Barbara May Foundation. Aanmelden kun je door mij een mail te sturen op dleeffers@hotmail.com.
De inlander die naast me lag te slapen is overeind gekomen en zit met opgetrokken knieën in zijn omslagdoek naar mijn computer te staren. Hij kijk me aan en vraagt in het Amhaars: "Hoeveel dollar?!" Ik glimlach en draai mijn hoofd naar hem om, nog even genieten van de Ethiopiërs!
maandag 20 december 2010
woensdag 8 december 2010
Verpleegkundigen te gast in Mota
Hallo, wij zijn Stephanie en Mark, twee verpleegkundigen en collegae van Daphne.
Toen ik hoorde dat Daphne naar Ethiopië ging leek me dat wel gezellig om langs te gaan. Maar een paar dagen in Ethiopië is ook maar zo kort. Stephanie had er ook wel oren naar en we besloten om 3 weken rond te trekken en een aantal dagen bij Daphne langs te gaan.
En zo geschiedde.
Eerst zijn we gaan rondtrekken: Addis Ababa -> Lalibela -> Bahir Dar -> Gondar -> Simien Mountains -> Bahir Dar -> Mota
Na 2 week kwamen we 13 november aan in Mota. We waren uit Bahir Dar vertrokken met de bus.
Aankomst in Mota om 08.45 uur. Een drukte van jewelste op het busstation. De boodschappen jongen van Daphne zag ons lopen en die wist dat er twee blanken zouden arriveren. Zoveel blanken lopen er niet dus dat zouden wij wel zijn. Hij heeft ons naar ons hotel gebracht = het Wubet Hotel. Even later kwam Daphne eraan en met ze vijven (Dr. David = gynaecoloog uit Australië, was ook mee) eerst maar de markt over. Een hele belevenis zo'n markt, wel wat anders dat de Nederlandse markt. Toen naar het ziekenhuis gelopen. Onderweg een vechtpartij van dichtbij meegemaakt (de één sloeg met een steen op het hoofd van een ander en toen was het heibel). Één met ambulance en de dader werd door een politieagent afgevoerd. Op de compound van het ziekenhuis aangekomen eerst even bij Daphne thuis geweest. Ook werden we uitgenodigd door Daphne haar wasvrouw om bij haar thuis de koffie ceremonie mee te maken. Interessant om te zien hoe een zeer arme local leeft en van allerlei wegwerp spullen toch iets bruikbaars kan maken. Ze had bijvoorbeeld een klein blikje van tomatenpuree gebruikt als koffiekopje. Op de terugweg naar ons hotel, door de plaatselijke jeugd uitgenodigd om mee te doen met tafeltennis. We brachten het er nog aardig van af. Eind van de middag terug naar Daphne op de compound om er te eten. Onderweg veel (heel veel) kinderen die zeer enthousiast naar ons toe kwamen. Iedereen wilde ons een handje gegeven, ons in het Engels begroeten, sommige lieten je hand niet meer los en allemaal wilde ze op de foto (die dan ook weer door iedereen terug gezien moest worden). Er waren ook een stel volwassenen en die wilde, net zo graag als de kinderen, op de foto (en waren net zo verbaasd en kinderlijk verrast als ze de foto terug zagen). Begin van de avond was het gaan regenen en in de stromende regen (en aarde donker) met licht van een klein zaklantaarntje terug naar ons hotel gelopen. Looptijd is toch nog wel 20 minuten.
14-november (zondag)
Sinds gisteravond geen water uit de kraan dus geen douche vanochtend. Rond 08.30 uur waren we met Daphne en Dr. David in het ziekenhuis, op de kraamafdeling voor de ochtend bespreking + ochtend ronde langs de patiënten. Er werken alleen verloskundigen (ook een paar mannelijke verloskundigen) op de afdeling. Het is erg rustig en er is voor ons (en Daphne) niet veel te beleven. We hebben een rondje rest van het ziekenhuis gedaan (keuken, andere afdelingen, wasserij, ed.). We keken onze ogen uit. Wat een verschil met een ziekenhuis in Nederland. We zagen veel, heel veel verbeterpunten. Rest van de dag Mota verkent en aan het eind van de middag weer terug naar Daphne. Gezellig bij gekletst onder het genot van een hapje en een drankje. Zowel Daphne als wij hadden gedacht wel even in het Nederlands te kunnen kletsen maar dat ging mooi niet door. Engels moest worden gesproken door de aanwezigheid van een aantal artsen, Dr. David en wat mensen van de compound. Wat een leuke en gezellige mensen leven daar en wat een lol hebben we gehad. Terug in ons hotel hadden we weer kraanwater dus eerst maar eens een douche pakken en wat kleren wassen voordat we gingen slapen.
15-november
Vanochtend wederom geen stromend water. We waren om 08.30 uur weer bij Daphne op de compound. Ochtend visite + patiënten ronde meegedaan. Ook weer op wat locaties van de rest van het ziekenhuis geweest (poli, laboratorium ed.). Helaas voor ons was het nog steeds erg rustig en behalve een aantal echo's, 1 opname en 2 poli consulten was er voor ons niet zoveel te beleven. Met Daphne Mota in om een volleybal te kopen. Het volleybalveldje op de compound is opgeknapt (gras gemaaid) en we gaan met een heel stel volleyballen. Binnen de kortste keer stond het veld vol met enthousiaste volleyballers. Iedereen deed mee en mocht ook mee doen. Van kinderen tot artsen tot mensen die op de compound wonen. Het was erg gezellig en hebben veel lol gehad. Het maakte niet uit of je goed of slecht was -> iedereen deed mee en werd in het spel betrokken. Zeer veel collegialiteit en menselijkheid binnen het spel. De bal bleek lek te zijn en na een paar uur zijn we gestopt. Wel werd het pad naar de afdeling over de compound door Daphne nog even onderhanden genomen. Het hoge gras moest weg maar haar verzoeken werden niet verhoord. Toen heeft Daphne met een zeis dit zelf maar gedaan.
16-november
We waren om 08.25 uur bij Daphne. Ochtend visite + patiënten ronde meegedaan. Mota in om de volleybal te laten reparen door de plaatselijke fietsreparateur. Weer een tijd gevolleybald. Aan het eind van de middag en deel van de avond bij Daphne thuis geweest. Met een stel artsen gek gedaan (o.a. is Stephanie "getrouwd" met een van de artsen). Toen afscheid genomen van de aanwezige artsen omdat we morgen weer vertrekken naar Addis Ababa. Begin van de avond nog even terug naar da afdeling (ligt een mevrouw met een behoorlijke zwangerschapsvergiftiging en misschien gingen ze nog een sectio doen). Helaas voor ons ging de sectio niet plaats vinden en moesten we toch afscheid nemen van Daphne en Dr. David.
17-november
De wekker ging om 03.30 uur, rugzak gepakt, wat kleren en schoenen apart gedaan om achter te laten om aan de locals te geven en we gaan om 04.40 uur naar de busstation van Mota. Gelukkig was de boodschappenjongen zo aardig om ons op te halen van het hotel en ons te vergezellen en te helpen bij het bemachtigen van de juiste bus. Wachten voor het busstation totdat deze openging (rond 05.00 uur). Toen naar de juiste bus. De bagage moest op het dak van de bus maar werd gelukkig met een zeil afgedekt en met touwen vast gezet. We vertrokken naar Addis om 06.00 uur. Een reis van zo'n 10 uur.
Vier dagen Mota, waarin we te gast waren in de plaatselijke ziekenhuis. We voelden ons gezegend om dat mee te mogen maken. Behalve de indrukken die we hebben opgedaan hebben we ook de lokale bevolking en het personeel van het ziekenhuis mogen leren kennen. Wat een lieve mensen die ons gelijk behandelde als een van hen. Zo'n ziekenhuis verdient het om te groeien door extra kennis en hulp door vrijwilligers zoals Daphne dat nu bijna 4 maanden doet. Daphne, je hebt uitstekend werk geleverd en dat heb ik nu met eigen ogen gezien. Dit verdient een vervolg door andere vrijwilligers. Wie biedt zich aan?
Daphne (en Dr. David) ook bedankt voor jullie gastvrijheid en de gezelligheid. Ethiopië heeft bij ons een zeer bijzondere herinnerring achter gelaten in de drie weken dat we daar waren maar de 4 dagen in Mota zijn zeker een tijd om nooit te vergeten.
Lieve Daphne, onze dank en tot binnenkort in Nederland.
Stephanie en Mark
Toen ik hoorde dat Daphne naar Ethiopië ging leek me dat wel gezellig om langs te gaan. Maar een paar dagen in Ethiopië is ook maar zo kort. Stephanie had er ook wel oren naar en we besloten om 3 weken rond te trekken en een aantal dagen bij Daphne langs te gaan.
En zo geschiedde.
Eerst zijn we gaan rondtrekken: Addis Ababa -> Lalibela -> Bahir Dar -> Gondar -> Simien Mountains -> Bahir Dar -> Mota
Na 2 week kwamen we 13 november aan in Mota. We waren uit Bahir Dar vertrokken met de bus.
Aankomst in Mota om 08.45 uur. Een drukte van jewelste op het busstation. De boodschappen jongen van Daphne zag ons lopen en die wist dat er twee blanken zouden arriveren. Zoveel blanken lopen er niet dus dat zouden wij wel zijn. Hij heeft ons naar ons hotel gebracht = het Wubet Hotel. Even later kwam Daphne eraan en met ze vijven (Dr. David = gynaecoloog uit Australië, was ook mee) eerst maar de markt over. Een hele belevenis zo'n markt, wel wat anders dat de Nederlandse markt. Toen naar het ziekenhuis gelopen. Onderweg een vechtpartij van dichtbij meegemaakt (de één sloeg met een steen op het hoofd van een ander en toen was het heibel). Één met ambulance en de dader werd door een politieagent afgevoerd. Op de compound van het ziekenhuis aangekomen eerst even bij Daphne thuis geweest. Ook werden we uitgenodigd door Daphne haar wasvrouw om bij haar thuis de koffie ceremonie mee te maken. Interessant om te zien hoe een zeer arme local leeft en van allerlei wegwerp spullen toch iets bruikbaars kan maken. Ze had bijvoorbeeld een klein blikje van tomatenpuree gebruikt als koffiekopje. Op de terugweg naar ons hotel, door de plaatselijke jeugd uitgenodigd om mee te doen met tafeltennis. We brachten het er nog aardig van af. Eind van de middag terug naar Daphne op de compound om er te eten. Onderweg veel (heel veel) kinderen die zeer enthousiast naar ons toe kwamen. Iedereen wilde ons een handje gegeven, ons in het Engels begroeten, sommige lieten je hand niet meer los en allemaal wilde ze op de foto (die dan ook weer door iedereen terug gezien moest worden). Er waren ook een stel volwassenen en die wilde, net zo graag als de kinderen, op de foto (en waren net zo verbaasd en kinderlijk verrast als ze de foto terug zagen). Begin van de avond was het gaan regenen en in de stromende regen (en aarde donker) met licht van een klein zaklantaarntje terug naar ons hotel gelopen. Looptijd is toch nog wel 20 minuten.
14-november (zondag)
Sinds gisteravond geen water uit de kraan dus geen douche vanochtend. Rond 08.30 uur waren we met Daphne en Dr. David in het ziekenhuis, op de kraamafdeling voor de ochtend bespreking + ochtend ronde langs de patiënten. Er werken alleen verloskundigen (ook een paar mannelijke verloskundigen) op de afdeling. Het is erg rustig en er is voor ons (en Daphne) niet veel te beleven. We hebben een rondje rest van het ziekenhuis gedaan (keuken, andere afdelingen, wasserij, ed.). We keken onze ogen uit. Wat een verschil met een ziekenhuis in Nederland. We zagen veel, heel veel verbeterpunten. Rest van de dag Mota verkent en aan het eind van de middag weer terug naar Daphne. Gezellig bij gekletst onder het genot van een hapje en een drankje. Zowel Daphne als wij hadden gedacht wel even in het Nederlands te kunnen kletsen maar dat ging mooi niet door. Engels moest worden gesproken door de aanwezigheid van een aantal artsen, Dr. David en wat mensen van de compound. Wat een leuke en gezellige mensen leven daar en wat een lol hebben we gehad. Terug in ons hotel hadden we weer kraanwater dus eerst maar eens een douche pakken en wat kleren wassen voordat we gingen slapen.
15-november
Vanochtend wederom geen stromend water. We waren om 08.30 uur weer bij Daphne op de compound. Ochtend visite + patiënten ronde meegedaan. Ook weer op wat locaties van de rest van het ziekenhuis geweest (poli, laboratorium ed.). Helaas voor ons was het nog steeds erg rustig en behalve een aantal echo's, 1 opname en 2 poli consulten was er voor ons niet zoveel te beleven. Met Daphne Mota in om een volleybal te kopen. Het volleybalveldje op de compound is opgeknapt (gras gemaaid) en we gaan met een heel stel volleyballen. Binnen de kortste keer stond het veld vol met enthousiaste volleyballers. Iedereen deed mee en mocht ook mee doen. Van kinderen tot artsen tot mensen die op de compound wonen. Het was erg gezellig en hebben veel lol gehad. Het maakte niet uit of je goed of slecht was -> iedereen deed mee en werd in het spel betrokken. Zeer veel collegialiteit en menselijkheid binnen het spel. De bal bleek lek te zijn en na een paar uur zijn we gestopt. Wel werd het pad naar de afdeling over de compound door Daphne nog even onderhanden genomen. Het hoge gras moest weg maar haar verzoeken werden niet verhoord. Toen heeft Daphne met een zeis dit zelf maar gedaan.
16-november
We waren om 08.25 uur bij Daphne. Ochtend visite + patiënten ronde meegedaan. Mota in om de volleybal te laten reparen door de plaatselijke fietsreparateur. Weer een tijd gevolleybald. Aan het eind van de middag en deel van de avond bij Daphne thuis geweest. Met een stel artsen gek gedaan (o.a. is Stephanie "getrouwd" met een van de artsen). Toen afscheid genomen van de aanwezige artsen omdat we morgen weer vertrekken naar Addis Ababa. Begin van de avond nog even terug naar da afdeling (ligt een mevrouw met een behoorlijke zwangerschapsvergiftiging en misschien gingen ze nog een sectio doen). Helaas voor ons ging de sectio niet plaats vinden en moesten we toch afscheid nemen van Daphne en Dr. David.
17-november
De wekker ging om 03.30 uur, rugzak gepakt, wat kleren en schoenen apart gedaan om achter te laten om aan de locals te geven en we gaan om 04.40 uur naar de busstation van Mota. Gelukkig was de boodschappenjongen zo aardig om ons op te halen van het hotel en ons te vergezellen en te helpen bij het bemachtigen van de juiste bus. Wachten voor het busstation totdat deze openging (rond 05.00 uur). Toen naar de juiste bus. De bagage moest op het dak van de bus maar werd gelukkig met een zeil afgedekt en met touwen vast gezet. We vertrokken naar Addis om 06.00 uur. Een reis van zo'n 10 uur.
Vier dagen Mota, waarin we te gast waren in de plaatselijke ziekenhuis. We voelden ons gezegend om dat mee te mogen maken. Behalve de indrukken die we hebben opgedaan hebben we ook de lokale bevolking en het personeel van het ziekenhuis mogen leren kennen. Wat een lieve mensen die ons gelijk behandelde als een van hen. Zo'n ziekenhuis verdient het om te groeien door extra kennis en hulp door vrijwilligers zoals Daphne dat nu bijna 4 maanden doet. Daphne, je hebt uitstekend werk geleverd en dat heb ik nu met eigen ogen gezien. Dit verdient een vervolg door andere vrijwilligers. Wie biedt zich aan?
Daphne (en Dr. David) ook bedankt voor jullie gastvrijheid en de gezelligheid. Ethiopië heeft bij ons een zeer bijzondere herinnerring achter gelaten in de drie weken dat we daar waren maar de 4 dagen in Mota zijn zeker een tijd om nooit te vergeten.
Lieve Daphne, onze dank en tot binnenkort in Nederland.
Stephanie en Mark
maandag 6 december 2010
Life of medici depend on their liver
"What will happen''. Dat was het berustende antwoord van de man die hoorde dat hij met zijn vijf kinderen achter bleef.
Zijn vrouw was kort daarvoor op de operatie tafel overleden. Nog voor de operatie goed en wel was begonnen. De vrouw had een scheur in haar baarmoeder, het kind was overleden, en ze moest met spoed geopereerd worden. Nadat de vrouw onder narcose was gebracht lukte het niet om een slangetje in de luchtpijp in te brengen om haar te kunnen beademen. Al het mogelijke werd er gedaan om de vrouw in leven te houden. In stilte werkten we met het hele team maar naar gelang van tijd konden we meer en meer de angst om de vrouw te verliezen in de stem van de anesthesie assistent horen weerklinken. De dood nam het leven.
Haar man vertelde dat zijn vrouw alles voor hem was nadat zijn eigen ouders en een deel van de familie jaren geleden weggevallen was. Samen konden zij het leven aan.
Toen dr. David, dr. Zenaw en ik terug liepen naar de compound konden we over de velden het gehuil en weeklagen van de familie horen weerklinken.
Bijna bij onze huizen aangekomen draaide David zich om en zei; "wij gaan drinken!''.
En zo deden wij dat.
Zijn vrouw was kort daarvoor op de operatie tafel overleden. Nog voor de operatie goed en wel was begonnen. De vrouw had een scheur in haar baarmoeder, het kind was overleden, en ze moest met spoed geopereerd worden. Nadat de vrouw onder narcose was gebracht lukte het niet om een slangetje in de luchtpijp in te brengen om haar te kunnen beademen. Al het mogelijke werd er gedaan om de vrouw in leven te houden. In stilte werkten we met het hele team maar naar gelang van tijd konden we meer en meer de angst om de vrouw te verliezen in de stem van de anesthesie assistent horen weerklinken. De dood nam het leven.
Haar man vertelde dat zijn vrouw alles voor hem was nadat zijn eigen ouders en een deel van de familie jaren geleden weggevallen was. Samen konden zij het leven aan.
Toen dr. David, dr. Zenaw en ik terug liepen naar de compound konden we over de velden het gehuil en weeklagen van de familie horen weerklinken.
Bijna bij onze huizen aangekomen draaide David zich om en zei; "wij gaan drinken!''.
En zo deden wij dat.
donderdag 25 november 2010
T.I.A. (This Is Africa)
Zoals Daphne al schrijft, zullen wij een gastblog schrijven over onze belevenissen in Ethiopië. Wij zijn Dafne en Rianne, collega's van Daphne in Harderwijk.
Toen Daphne besloten had naar Ethiopië te gaan, hebben wij vrij snel besloten bij haar langs te gaan. Zo'n kans krijg je niet snel weer. En wij waren heel benieuwd hoe het er nu echt uit zag. Een gynaecoloog uit Harderwijk, Marja, heeft zich bij ons aangesloten en zo gingen we met z'n drieën op pad.
Aangekomen op Bahar Dar zou Daphne ons ophalen met de ziekenhuis auto. Dit liep iets anders aangezien de auto 2 lekke banden had. Onze eerste kennismaking met Ethiopië. Maar Daphne had geregeld dat we door een arts die toevallig in Bahar Dar was opgehaald zouden worden. Zo gezegd, zo gedaan, maar ... de arts kwam lopend. En wat moet je dan met al je koffers. De enige taxi die er nog stond zag er niet heel goed uit. De chauffeur sloot net de motorkap en zou ons wel brengen. De grote vraag was of onze koffers er wel inpasten en daarna wij nog. Maar het lukte en we gingen op weg. Na 500m werd ons vermoeden dat het geen goed idee was bevestigd. De auto begaf het. De chauffeur verdween weer onder de motorkap. Eigenlijk wilden we toen al een andere taxi, maar nadat de auto weer startte verzekerde de chauffeur ons dat het goed ging. Na een paar minuten stonden we echter weer stil. Nu stapten we direct uit. Na overgestapt te zijn in een andere taxi konden we eindelijk onze weg naar het hotel vervolgen. Daar hebben we een heerlijke middag aan het Tanameer gehad. Daphne kwam rond 17.00u aan. Het was toen te laat om voor het donker nog terug te gaan naar Mota, dus besloten we een nachtje in het hotel te blijven slapen. Daphne helemaal blij met een warme douche!
Deze eerste dag hebben we meteen geleerd ons niet druk te maken en te accepteren hoe het gaat. Alle mensen zijn even hulpvaardig als relaxed en maken zich zeker niet druk over tijd.
De volgende ochtend vertrekken we naar Mota. Een rit van ongeveer 3u over een onverharde weg. De omgeving is erg mooi en we kijken onze ogen uit als we door de verschillende dorpjes rijden. Zoveel mensen op straat. De mannen voornamelijk met het vee en de vrouwen dragen zware kruiken met water en ook de kinderen worden achter op de rug gedragen.
Aangekomen in Mota slapen we 2 nachten in het Wubethotel. Een prima hotel voor Ethiopische begrippen. Er is stromend water en het is redelijk schoon. 's Avonds hangen we keurig onze klamboe's op, wat een uur duurt. De bijgeleverde haakjes krijgen we namelijk niet in het plafond gedraaid. Uiteindelijk spannen we een touw tussen de kast en de douchestang en daar hangen onze klamboe's aan. De bedden schuiven we onder de klamboe's en nu kunnen we veilig slapen. Helaas zaten er wel vlooien in het bed komen we de volgende dag achter. Allemaal rode, jeukende plekken op de benen.
Op zaterdag zijn we naar de markt geweest. Een enorme mensenmassa! Koninginnedag is er niets bij. En echt van alles te koop. Groente, fruit, meel, kruiden, doeken, plastic bakken, lege flessen, schoenzolen, eieren, kippen, manden, kleren enz. De grootste attractie zijn wij zelf. Als we stil staan om iets te kopen, staan er zo 50 mensen om ons heen. Een foto waard, die daarna ook door iedereen gezien wil worden.
In het ziekenhuis kijken we ook onze ogen uit. Iedereen is even aardig voor ons en ook al kom je iemand meerdere keren per dag tegen je blijft elkaar uitgebreid groeten. Helaas is er geen stromend water in het ziekenhuis, wat tot gevolg heeft dat eigenlijk alles vies is. Het ergste is nog wel dat alle leidingen en kranen zijn aangelegd, maar dus niet werken. Hier is geld voor nodig.
Als een vrouw komt om te bevallen, komt ze in een jurk die al niet al te schoon is. Dan is het flink zweten tijdens de bevalling en na de bevalling gaat de jurk gewoon weer naar beneden. Waar blijft al het bloed ..... juist ja, in de jurk! Voor de borstvoeding wordt ter hoogte van de tepels gewoon een scheur in de jurk gemaakt. De vrouwen worden na de bevalling niet gewassen en op de afdeling hangt een aparte weeïge lucht. In de tijd dat wij er waren hebben we niet zoveel bevallingen gezien. Gelukkig bleven alle kinderen leven.
Ook hebben we een mooie vorm van creatieve zorg gezien. Er was een mevrouw die te vroeg bevallen was van een kindje van nog geen 2000 gram. Op de andere kamer lag een mevrouw met een borstontsteking. Het kleine kind dronk nog niet goed aan de borst en bij de moeder was er nog geen melk opgang. Het kind van de moeder met de borstontsteking kon prima drinken en had genoeg melk. Oplossing: we wisselen de kinderen. Het kleine kind krijgt zo voeding binnen, kan aansterken en leren drinken en het andere kind kan de borstvoeding bij de "wisselmoeder" opgang brengen. De verloskundige van daar heeft het uitgelegd en de moeders gingen akkoord. We hebben de vrouwen op dezelfde kamer gelegd zodat ze hun eigen kind konden zien. En..... het werkte. Het kleine kind overleefde en ging goed drinken bij zijn eigen moeder. Een mooie creatieve oplossing!
Wij hebben een hele goede tijd gehad in Ethiopie. Het was bijzonder om Daphne aan het werk te zien en te zien hoe ze in haar element is. Ze is helemaal opgenomen in de groep van verloskundigen en artsen. Allemaal kijken ze naar haar om. Wij hopen zeker dat het goede werk wordt voortgezet als Daphne weer naar Nederland komt. Nog een kleine maand en dan zit het avontuur erop.
Lieve Daphne, dank je wel voor de gastvrijheid en zet 'm op de laatste maand!
Groeten, Dafne en Rianne
Toen Daphne besloten had naar Ethiopië te gaan, hebben wij vrij snel besloten bij haar langs te gaan. Zo'n kans krijg je niet snel weer. En wij waren heel benieuwd hoe het er nu echt uit zag. Een gynaecoloog uit Harderwijk, Marja, heeft zich bij ons aangesloten en zo gingen we met z'n drieën op pad.
Aangekomen op Bahar Dar zou Daphne ons ophalen met de ziekenhuis auto. Dit liep iets anders aangezien de auto 2 lekke banden had. Onze eerste kennismaking met Ethiopië. Maar Daphne had geregeld dat we door een arts die toevallig in Bahar Dar was opgehaald zouden worden. Zo gezegd, zo gedaan, maar ... de arts kwam lopend. En wat moet je dan met al je koffers. De enige taxi die er nog stond zag er niet heel goed uit. De chauffeur sloot net de motorkap en zou ons wel brengen. De grote vraag was of onze koffers er wel inpasten en daarna wij nog. Maar het lukte en we gingen op weg. Na 500m werd ons vermoeden dat het geen goed idee was bevestigd. De auto begaf het. De chauffeur verdween weer onder de motorkap. Eigenlijk wilden we toen al een andere taxi, maar nadat de auto weer startte verzekerde de chauffeur ons dat het goed ging. Na een paar minuten stonden we echter weer stil. Nu stapten we direct uit. Na overgestapt te zijn in een andere taxi konden we eindelijk onze weg naar het hotel vervolgen. Daar hebben we een heerlijke middag aan het Tanameer gehad. Daphne kwam rond 17.00u aan. Het was toen te laat om voor het donker nog terug te gaan naar Mota, dus besloten we een nachtje in het hotel te blijven slapen. Daphne helemaal blij met een warme douche!
Deze eerste dag hebben we meteen geleerd ons niet druk te maken en te accepteren hoe het gaat. Alle mensen zijn even hulpvaardig als relaxed en maken zich zeker niet druk over tijd.
De volgende ochtend vertrekken we naar Mota. Een rit van ongeveer 3u over een onverharde weg. De omgeving is erg mooi en we kijken onze ogen uit als we door de verschillende dorpjes rijden. Zoveel mensen op straat. De mannen voornamelijk met het vee en de vrouwen dragen zware kruiken met water en ook de kinderen worden achter op de rug gedragen.
Aangekomen in Mota slapen we 2 nachten in het Wubethotel. Een prima hotel voor Ethiopische begrippen. Er is stromend water en het is redelijk schoon. 's Avonds hangen we keurig onze klamboe's op, wat een uur duurt. De bijgeleverde haakjes krijgen we namelijk niet in het plafond gedraaid. Uiteindelijk spannen we een touw tussen de kast en de douchestang en daar hangen onze klamboe's aan. De bedden schuiven we onder de klamboe's en nu kunnen we veilig slapen. Helaas zaten er wel vlooien in het bed komen we de volgende dag achter. Allemaal rode, jeukende plekken op de benen.
Op zaterdag zijn we naar de markt geweest. Een enorme mensenmassa! Koninginnedag is er niets bij. En echt van alles te koop. Groente, fruit, meel, kruiden, doeken, plastic bakken, lege flessen, schoenzolen, eieren, kippen, manden, kleren enz. De grootste attractie zijn wij zelf. Als we stil staan om iets te kopen, staan er zo 50 mensen om ons heen. Een foto waard, die daarna ook door iedereen gezien wil worden.
In het ziekenhuis kijken we ook onze ogen uit. Iedereen is even aardig voor ons en ook al kom je iemand meerdere keren per dag tegen je blijft elkaar uitgebreid groeten. Helaas is er geen stromend water in het ziekenhuis, wat tot gevolg heeft dat eigenlijk alles vies is. Het ergste is nog wel dat alle leidingen en kranen zijn aangelegd, maar dus niet werken. Hier is geld voor nodig.
Als een vrouw komt om te bevallen, komt ze in een jurk die al niet al te schoon is. Dan is het flink zweten tijdens de bevalling en na de bevalling gaat de jurk gewoon weer naar beneden. Waar blijft al het bloed ..... juist ja, in de jurk! Voor de borstvoeding wordt ter hoogte van de tepels gewoon een scheur in de jurk gemaakt. De vrouwen worden na de bevalling niet gewassen en op de afdeling hangt een aparte weeïge lucht. In de tijd dat wij er waren hebben we niet zoveel bevallingen gezien. Gelukkig bleven alle kinderen leven.
Ook hebben we een mooie vorm van creatieve zorg gezien. Er was een mevrouw die te vroeg bevallen was van een kindje van nog geen 2000 gram. Op de andere kamer lag een mevrouw met een borstontsteking. Het kleine kind dronk nog niet goed aan de borst en bij de moeder was er nog geen melk opgang. Het kind van de moeder met de borstontsteking kon prima drinken en had genoeg melk. Oplossing: we wisselen de kinderen. Het kleine kind krijgt zo voeding binnen, kan aansterken en leren drinken en het andere kind kan de borstvoeding bij de "wisselmoeder" opgang brengen. De verloskundige van daar heeft het uitgelegd en de moeders gingen akkoord. We hebben de vrouwen op dezelfde kamer gelegd zodat ze hun eigen kind konden zien. En..... het werkte. Het kleine kind overleefde en ging goed drinken bij zijn eigen moeder. Een mooie creatieve oplossing!
Wij hebben een hele goede tijd gehad in Ethiopie. Het was bijzonder om Daphne aan het werk te zien en te zien hoe ze in haar element is. Ze is helemaal opgenomen in de groep van verloskundigen en artsen. Allemaal kijken ze naar haar om. Wij hopen zeker dat het goede werk wordt voortgezet als Daphne weer naar Nederland komt. Nog een kleine maand en dan zit het avontuur erop.
Lieve Daphne, dank je wel voor de gastvrijheid en zet 'm op de laatste maand!
Groeten, Dafne en Rianne
woensdag 24 november 2010
Rood goud
Sinds een aantal jaar ben ik bloeddonor in Nederland en elke keer als ik een deel van mijzelf weggeef ben ik toch zo benieuwd wie het zal ontvangen.
In het ziekenhuis in Mota kennen ze nog geen bloedbank. Dat betekent, als er een patiënt is die bloed nodig heeft, er op dat moment naar een donor gezocht moet worden. Er wordt aan de familie gevraagd of zij bloed willen doneren. Het lastige is dat het kan voorkomen dat niemand matcht en we zien ook nog weleens dat de mensen te bang zijn om hun bloed te doneren, om wat voor reden dat dan ook mag zijn. Wat ook gebeurd is dat er mensen worden omgekocht om bloed te geven.
We hadden een zwangere vrouw, HIV positief, die kwam met een gecompliceerde bevalling. Het kind was al dood maar het was onmogelijk om het kind per vacuüm of tangverlossing geboren te laten worden. Uiteindelijk werd het kind geboren door middel van een craniotomy. Dit is een handeling waarbij de schedel van het kind wordt geperforeerd waarna de hersenen er uitstromen en de omvang van het hoofd afneemt. Doordat de omvang kleiner wordt is het daarna meestal wel mogelijk om het kind geboren te laten worden. Het is een vreselijke ingreep als je bedenkt dat je de schedel van het kind moet doorboren maar het voorkomt een keizersnede bij de moeder. En als je dat hier kan voorkomen dan moet je dat zeker doen. In Nederland wordt deze handeling eigenlijk nooit uitgevoerd maar daar bevallen alle vrouwen na een keizersnede in het ziekenhuis met goede bewaking voor moeder en kind. Hier komt het voor dat ondanks duidelijke instructies om na een keizersnede tijdens de volgende bevalling naar het ziekenhuis te komen vrouwen toch gewoon proberen thuis te bevallen, omdat er geen geld is om de ziekenhuis kosten te betalen. Als de bevalling thuis dan gecompliceerd verloopt kan het de dood van de moeder betekenen.
Twee uur na de ingreep werd deze vrouw steeds zieker en zieker, ze had een septische shock. Dr. David besloot om de buik te openen en daar werd een sterk geïnfecteerde baarmoeder aangetroffen. De baarmoeder werd verwijderd. Na de operatie was de conditie van de vrouw nog steeds slecht en ze had zo snel mogelijk een bloedtransfusie nodig. Maar helaas niemand van de familie matchte.
Toevallig had ze dezelfde bloedgroep als ik en zo ging ik naar het lab om mijn bloed te laten matchen met de vrouw. En hoe ze dat doen? Als je ooit op de middelbare school bij practicum hebt geleerd hoe je een bloedgroep bepaalt op een hele simpele manier, dan weet je hoe ze het hier doen. Gelukkig matchde ik wel en zo kon ik bloed geven. Wat me wel een beetje verbaasde is dat er enkel werd gekeken naar mijn bloedgroep en mijn ijzergehalte; bloeddruk en HIV status werden niet gecontroleerd. Toen ik dit later voorlegde aan de artsen hier haalden ze hun schouders op en zeiden: "Het personeel van het lab zal wel te verlegen zijn geweest om bij jou die controles te verrichten." Ik heb over die gedachte nog even heel duidelijk mijn mening gegeven.
Maar goed de donatie vond plaats op onze eigen afdeling, of ik op de onderzoeksbank buiten de afdeling wilden gaan liggen. Ik heb iets te veel vloeistoffen over die bank zien gaan om dat te willen. Na enig gesteggel ging de laborante akkoord dat ik gewoon op ons houten bankje in de overdrachtskamer ging zitten. Het bloed werd afgenomen en daarna stond ik op om bij de vrouw te gaan kijken. Op de achtergrond hoorde ik het personeel nog roepen dat ik moest blijven zitten omdat ik anders tegen de vlakte zou gaan. De familie werd verzocht om twee flesjes mierzoete frisdrank voor me te kopen, zodat ik in ieder geval voldoende suiker toevoer zou krijgen, die heb ik uit dankbaarheid in de medicijnkoelkast gezet.
Ik stond bij de zieke vrouw aan haar bed, te kijken naar het inbrengen van een nieuw infuus waarna mijn bloed kon worden toegediend. Een verloskundige zette een krukje neer met het bevel daar op te gaan zitten omdat ik anders echt onderuit zou gaan. Naast mij stond de oude moeder van de vrouw, verdrietig en machteloos. Ik zette haar voorzichtig op het krukje en ondertussen kon ik alleen maar kijken naar de rode vloeistof die langzaam uit de zak via de lijn naar de vrouw stroomde.
En eerlijk is eerlijk, ik kon alleen maar denken:
Looking Good.
p.s. De vrouw verliet na een week lopend het ziekenhuis.
In het ziekenhuis in Mota kennen ze nog geen bloedbank. Dat betekent, als er een patiënt is die bloed nodig heeft, er op dat moment naar een donor gezocht moet worden. Er wordt aan de familie gevraagd of zij bloed willen doneren. Het lastige is dat het kan voorkomen dat niemand matcht en we zien ook nog weleens dat de mensen te bang zijn om hun bloed te doneren, om wat voor reden dat dan ook mag zijn. Wat ook gebeurd is dat er mensen worden omgekocht om bloed te geven.
We hadden een zwangere vrouw, HIV positief, die kwam met een gecompliceerde bevalling. Het kind was al dood maar het was onmogelijk om het kind per vacuüm of tangverlossing geboren te laten worden. Uiteindelijk werd het kind geboren door middel van een craniotomy. Dit is een handeling waarbij de schedel van het kind wordt geperforeerd waarna de hersenen er uitstromen en de omvang van het hoofd afneemt. Doordat de omvang kleiner wordt is het daarna meestal wel mogelijk om het kind geboren te laten worden. Het is een vreselijke ingreep als je bedenkt dat je de schedel van het kind moet doorboren maar het voorkomt een keizersnede bij de moeder. En als je dat hier kan voorkomen dan moet je dat zeker doen. In Nederland wordt deze handeling eigenlijk nooit uitgevoerd maar daar bevallen alle vrouwen na een keizersnede in het ziekenhuis met goede bewaking voor moeder en kind. Hier komt het voor dat ondanks duidelijke instructies om na een keizersnede tijdens de volgende bevalling naar het ziekenhuis te komen vrouwen toch gewoon proberen thuis te bevallen, omdat er geen geld is om de ziekenhuis kosten te betalen. Als de bevalling thuis dan gecompliceerd verloopt kan het de dood van de moeder betekenen.
Twee uur na de ingreep werd deze vrouw steeds zieker en zieker, ze had een septische shock. Dr. David besloot om de buik te openen en daar werd een sterk geïnfecteerde baarmoeder aangetroffen. De baarmoeder werd verwijderd. Na de operatie was de conditie van de vrouw nog steeds slecht en ze had zo snel mogelijk een bloedtransfusie nodig. Maar helaas niemand van de familie matchte.
Toevallig had ze dezelfde bloedgroep als ik en zo ging ik naar het lab om mijn bloed te laten matchen met de vrouw. En hoe ze dat doen? Als je ooit op de middelbare school bij practicum hebt geleerd hoe je een bloedgroep bepaalt op een hele simpele manier, dan weet je hoe ze het hier doen. Gelukkig matchde ik wel en zo kon ik bloed geven. Wat me wel een beetje verbaasde is dat er enkel werd gekeken naar mijn bloedgroep en mijn ijzergehalte; bloeddruk en HIV status werden niet gecontroleerd. Toen ik dit later voorlegde aan de artsen hier haalden ze hun schouders op en zeiden: "Het personeel van het lab zal wel te verlegen zijn geweest om bij jou die controles te verrichten." Ik heb over die gedachte nog even heel duidelijk mijn mening gegeven.
Maar goed de donatie vond plaats op onze eigen afdeling, of ik op de onderzoeksbank buiten de afdeling wilden gaan liggen. Ik heb iets te veel vloeistoffen over die bank zien gaan om dat te willen. Na enig gesteggel ging de laborante akkoord dat ik gewoon op ons houten bankje in de overdrachtskamer ging zitten. Het bloed werd afgenomen en daarna stond ik op om bij de vrouw te gaan kijken. Op de achtergrond hoorde ik het personeel nog roepen dat ik moest blijven zitten omdat ik anders tegen de vlakte zou gaan. De familie werd verzocht om twee flesjes mierzoete frisdrank voor me te kopen, zodat ik in ieder geval voldoende suiker toevoer zou krijgen, die heb ik uit dankbaarheid in de medicijnkoelkast gezet.
Ik stond bij de zieke vrouw aan haar bed, te kijken naar het inbrengen van een nieuw infuus waarna mijn bloed kon worden toegediend. Een verloskundige zette een krukje neer met het bevel daar op te gaan zitten omdat ik anders echt onderuit zou gaan. Naast mij stond de oude moeder van de vrouw, verdrietig en machteloos. Ik zette haar voorzichtig op het krukje en ondertussen kon ik alleen maar kijken naar de rode vloeistof die langzaam uit de zak via de lijn naar de vrouw stroomde.
En eerlijk is eerlijk, ik kon alleen maar denken:
Looking Good.
p.s. De vrouw verliet na een week lopend het ziekenhuis.
donderdag 18 november 2010
Bizar
Het feit dat we niet heel vaak ´s nachts worden gebeld voor onze hulp, komt onder andere doordat er in de nacht weinig vervoer mogelijk is. En zo gebeurt het dat vrouwen met gecompliceerde bevallingen pas in de ochtend naar het ziekenhuis worden vervoerd vanuit hun huis of het health center.
Op woensdag aan het eind van de ochtend werd ik gebeld door een verloskundige of we naar het ziekenhuis wilden komen omdat er een mevrouw was binnengekomen, verwezen door een health center, met zeer waarschijnlijk een scheur in de baarmoeder.
Ik liep naar mijn buurman dr. David om hem te informeren en samen liepen we naar het ziekenhuis.
Hij vroeg mij of ik wist of het kind nog in leven was. Ik wist dit niet en zei nog dat het kind waarschijnlijk dood was en de moeder ernstige complicaties moest hebben want bij verwijzingen uit dit health center was dit altijd het geval.
En zo was het.
Tijdens de operatie die volgde was na het openen van de buik het kind direct zichtbaar. Het kind en de placenta lagen buiten de baarmoeder. Opvallend was dat de scheur onderin de baarmoedermond en een gedeelte van de vagina zat. De baarmoeder werd verwijderd en gelukkig verliep alles verder ongecompliceerd.
Toen ik het dode kind nog eens goed bekeek, zag ik een grote deuk in de zijkant van de schedel.
Wat hadden ze toch in het health center geprobeerd om de vrouw te laten bevallen. Een tangverlossing waarmee ze de scheur in de baarmoeder hadden veroorzaakt? Of een craniotomy die was mislukt?
Terwijl ik het kind in doeken wikkelde kon ik me alleen maar afvragen wat een afschuwelijke lijdensweg dit kind en zijn moeder hadden moeten ondergaan.
Op woensdag aan het eind van de ochtend werd ik gebeld door een verloskundige of we naar het ziekenhuis wilden komen omdat er een mevrouw was binnengekomen, verwezen door een health center, met zeer waarschijnlijk een scheur in de baarmoeder.
Ik liep naar mijn buurman dr. David om hem te informeren en samen liepen we naar het ziekenhuis.
Hij vroeg mij of ik wist of het kind nog in leven was. Ik wist dit niet en zei nog dat het kind waarschijnlijk dood was en de moeder ernstige complicaties moest hebben want bij verwijzingen uit dit health center was dit altijd het geval.
En zo was het.
Tijdens de operatie die volgde was na het openen van de buik het kind direct zichtbaar. Het kind en de placenta lagen buiten de baarmoeder. Opvallend was dat de scheur onderin de baarmoedermond en een gedeelte van de vagina zat. De baarmoeder werd verwijderd en gelukkig verliep alles verder ongecompliceerd.
Toen ik het dode kind nog eens goed bekeek, zag ik een grote deuk in de zijkant van de schedel.
Wat hadden ze toch in het health center geprobeerd om de vrouw te laten bevallen. Een tangverlossing waarmee ze de scheur in de baarmoeder hadden veroorzaakt? Of een craniotomy die was mislukt?
Terwijl ik het kind in doeken wikkelde kon ik me alleen maar afvragen wat een afschuwelijke lijdensweg dit kind en zijn moeder hadden moeten ondergaan.
maandag 15 november 2010
Belofte maakt schuld
Een geit, dat was de belofte. Ik heb er een beetje een vrije interpretatie aan gegeven maar het had in totaal wel vier poten.
Een week voor ik naar Ethiopië vertrok trakteerde mijn roomies en vrienden me op een dag uit. We gingen naar het museum van volkenkunde in Leiden, absoluut een aanrader. En aansluitend vulden we onze magen met een heerlijke pannenkoek. Ik ging me nog even te buiten aan al het voedsel en drank in de veronderstelling dat ik hier toch wel een paar kilo zou kwijt raken. Inmiddels hoop ik na drie maanden gewoon eten en geen sport, dat ik niet ben aangekomen.
Omdat ik het wel een erg groots uitje vond voelde ik me enigszins bezwaard dat alles voor mij werd betaald. Maar de vrienden wilden er niets van weten dat ik iets zou betalen en zeiden daarom: "dan koop je maar een geit voor de mensen daar!” 'Prima!' zei ik.
Nu zal ik heel eerlijk zijn. Ik houd niet zo van dieren, beter gezegd ik ben enigszins schichtig voor alles wat beweegt. Geen haar op mn hoofd dat ik een een geit zou slachten.
Ik moest daarom iemand zien te vinden die wel een geit wilde slachten. Nu kwam ik er al snel achter dat er eigenlijk geen geiten worden gegeten hier. Dan misschien een schaap. Die worden hier wel geslacht, op feestdagen. Maar dat is niet heel makkelijk, zeker omdat alles wat enigszins eetbaar is wordt klaargemaakt.
Toen Dr. Arend arriveerde in Mota had ik de juiste persoon gevonden. Op een zekere dag wandelde ik mijn huisje binnen en met een rotvaart stond ik ook weer buiten. Er zat een duif in de keuken en die probeerde met veel lawaai door het dichte raam naar buiten te komen. dr. Arend liep naar binnen en kwam met dezelfde vaart weer naar buiten, met een duif in zijn handen. "Zeg maar dag tegen tante Daphne”, zei hij en ik kon ik mijn nasudderen alleen maar grijnzen. Maar ik had de man gevonden.
En zo gebeurde het, er werden kippen gekocht, na onderhandelen van de boodschappenjongen. Voor de foto heb ik ze nog even vastgehouden. Dr. Arend hielp ze naar een volgend leven. De boodschappen jongen en een zusje van een van de artsen plukten ze en maakten ze schoon. Arend braden ze en Sita maakte de perfecte saus bij de rijst.
En zo zaten we met de artsen, de boodschappenjongen en nog een paar mensen van de compound in het begin van de avond voor onze huizen te genieten van kip en rijst. De gasten waren aanvankelijk een beetje benauwd voor wat ze voorgeschoteld kregen maar al snel genoten ze van het heerlijke maal. De drank vloeide rijkelijk en er werd gezongen en getrommeld op een lege jerrycan. En er werd zelfs gedanst, op z'n Ethiopisch.
Er werd nog dagen gesproken over de kippenceremonie.
Een week voor ik naar Ethiopië vertrok trakteerde mijn roomies en vrienden me op een dag uit. We gingen naar het museum van volkenkunde in Leiden, absoluut een aanrader. En aansluitend vulden we onze magen met een heerlijke pannenkoek. Ik ging me nog even te buiten aan al het voedsel en drank in de veronderstelling dat ik hier toch wel een paar kilo zou kwijt raken. Inmiddels hoop ik na drie maanden gewoon eten en geen sport, dat ik niet ben aangekomen.
Omdat ik het wel een erg groots uitje vond voelde ik me enigszins bezwaard dat alles voor mij werd betaald. Maar de vrienden wilden er niets van weten dat ik iets zou betalen en zeiden daarom: "dan koop je maar een geit voor de mensen daar!” 'Prima!' zei ik.
Nu zal ik heel eerlijk zijn. Ik houd niet zo van dieren, beter gezegd ik ben enigszins schichtig voor alles wat beweegt. Geen haar op mn hoofd dat ik een een geit zou slachten.
Ik moest daarom iemand zien te vinden die wel een geit wilde slachten. Nu kwam ik er al snel achter dat er eigenlijk geen geiten worden gegeten hier. Dan misschien een schaap. Die worden hier wel geslacht, op feestdagen. Maar dat is niet heel makkelijk, zeker omdat alles wat enigszins eetbaar is wordt klaargemaakt.
Toen Dr. Arend arriveerde in Mota had ik de juiste persoon gevonden. Op een zekere dag wandelde ik mijn huisje binnen en met een rotvaart stond ik ook weer buiten. Er zat een duif in de keuken en die probeerde met veel lawaai door het dichte raam naar buiten te komen. dr. Arend liep naar binnen en kwam met dezelfde vaart weer naar buiten, met een duif in zijn handen. "Zeg maar dag tegen tante Daphne”, zei hij en ik kon ik mijn nasudderen alleen maar grijnzen. Maar ik had de man gevonden.
En zo gebeurde het, er werden kippen gekocht, na onderhandelen van de boodschappenjongen. Voor de foto heb ik ze nog even vastgehouden. Dr. Arend hielp ze naar een volgend leven. De boodschappen jongen en een zusje van een van de artsen plukten ze en maakten ze schoon. Arend braden ze en Sita maakte de perfecte saus bij de rijst.
En zo zaten we met de artsen, de boodschappenjongen en nog een paar mensen van de compound in het begin van de avond voor onze huizen te genieten van kip en rijst. De gasten waren aanvankelijk een beetje benauwd voor wat ze voorgeschoteld kregen maar al snel genoten ze van het heerlijke maal. De drank vloeide rijkelijk en er werd gezongen en getrommeld op een lege jerrycan. En er werd zelfs gedanst, op z'n Ethiopisch.
Er werd nog dagen gesproken over de kippenceremonie.
Abonneren op:
Posts (Atom)